Randevuya ne götürsem işe yarar?

Bekleme odasında yarım saat oturduktan sonra adım okundu. Sıra bendeydi: elimde bir telefon, bir de katlanmış bir kâğıt. Doktor yıllarca nasıl gidiyor diye sorardı; ben de her seferinde “iyi” derdim. Söylemek istediğim şeyler ancak arabaya bindiğimde aklıma gelirdi.

Hedeflerin nasıl belirlendiğini ben de sonradan okudum: ADA Standards of Care’in Kapsamlı Tıbbi Değerlendirme bölümü, tedavinin sürdürülmesine genel sağlık ve işlevsel durumun, diyabet komplikasyonlarının, kardiyovasküler riskin, hipoglisemi riskinin ve tedavi hedeflerini belirlemek için ortak karar almanın yol göstermesi gerektiğini söylüyor.

Hazırlığımı üç sayfaya böldüm. Birinci sayfada kendi kayıtlarımdaki sayılar var: ortalama ve kaç ölçüm yaptığım. Ezberden söylemeye çalıştığımda bu iki sayıyı da hep yanlış hatırlardım. İkinci sayfada ilaçlar var: adları değil, hangi akşam dozu atladığım.

Üçüncü sayfada, önceden yazdığım sorular var; odaya girince hiçbiri aklıma gelmiyor. Birinci basamaktan uzman kliniklerine uzanan ortamlarda yürütülmüş 33 çalışmayı bir araya getiren bir Cochrane derlemesi (Kinnersley ve ark., 2007), görüşme öncesinde uygulanan soru listesi ya da kısa hazırlık görüşmesi gibi müdahaleleri inceliyor. Derleme, bu müdahalelerin sorulan soru sayısını küçük ama istatistiksel olarak anlamlı ölçüde artırdığını, hastalara sağladığı yararın ise genel olarak sınırlı kaldığını bildiriyor.

O derlemenin ölçtüğü şey soru sormaydı; benim uygulamaya taşıdığım ise ilk iki sayfa oldu. Bu iki sayı hiçbir zaman kafamda kalmadığı için, ForMyGluco’nun analiz ekranındaki PDF rapor onları kayıtlarımdan derliyor ve kullandığım ilaçları saatleriyle listeliyor. Atladığım dozlar bu rapora girmiyor; onlar kendim baktığım uygulama günlüğünde duruyor.

Bende işe yarayan buydu; sizde başka türlü olabilir. Hangi sayıların anlamlı olduğu ve hedefin ne olması gerektiği sizi takip eden hekimin konusu. Bir dahaki randevuda soracağım şey şu: bu sayfalardan hangisi doktorumun işine yarıyor, hangisi yalnız bana iyi geliyor?