Kayıt defterini neden iki hafta sonra bırakıyorum?

Üçüncü defterimi de ikinci haftada bıraktım, tıpkı ilk ikisinde olduğu gibi. İlk günler dolu, sonrası boş sayfa. Bunu bir irade meselesi sayıyordum.

Dördüncü denemede kayda giden yolu ölçtüm: telefonu açmak, uygulamayı bulmak, klavyenin açılmasını beklemek. Otuz saniyeyi geçince kaydı erteliyordum. Benim eşiğim buydu; ölçülmüş bir kural değil.

Bir çalışmada, çoğu lisansüstü öğrenci olan 96 gönüllü, 12 hafta boyunca aynı bağlamda yapmak üzere yeme, içme ya da hareket türünden günlük bir davranış seçti; kayıt tutmak bunların hiçbiri değil. Eğrisi iyi oturan katılımcılarda kişinin kendi otomatiklik platosunun yüzde 95’ine ulaşma süresi modellemede ortanca 66 gündü ve 18 ile 254 gün arasında değişti (Lally ve ark., 2010).

Aynı çalışmada, istekli olmalarına rağmen katılımcıların yaklaşık yarısı davranışı alışkanlık sayılacak tutarlılıkta sürdüremedi. Bu oran benim ikinci haftamı açıklamıyor; yalnızca ikinci haftada bırakmayı bir karakter özelliği diye okumamı durdurdu.

Şeker kayıt ekranında sistem klavyesinin yerine kendi sayı tuş takımımı koydum ve bağlamı saate göre önceden seçtirdim. Deneme bittikten sonra abonelik yoksa yeni kayıtta o formun yerini bir kilit kartı alıyor. Tuş takımı ile saate göre önseçim bende işe yaradı.

ADA ile AADE’nin ortak dil raporu, diyabetten söz eden sağlık profesyonelleri ve diğerleri için yazıldı; dilin algıyı ve davranışı güçlü biçimde etkileyebileceğini söylüyor ve diyabetle yaşayan kişinin kendisi hakkında nasıl konuştuğunu ya da yazdığını kapsam dışı bıraktığını belirtiyor (Dickinson ve ark., 2017). Bunu kendi boş sayfalarıma uygulamak tümüyle benim kararım; onlara başarısızlık demeyi bıraktım.

Ne sıklıkla ölçüleceği, hangi bağlamların anlamlı olduğu ve hedef aralık kişiye özeldir; bunlar bakım ekibiyle konuşulacak sorular. Randevuma tek bir soruyla gidiyorum: kayıt tutmakta zorlanmam izleme planımı değiştirir mi?