Tanı başkasına konunca ne hissedilir?

Tanıdan sonraki ilk haftalar başlığı bu duyguların ortak tarifini zaten veriyor. Ayrılma şurada başlıyor: haberi alan kişi eve dönerken kendi bedeninde bir değişiklik taşımıyor, eve taşıdığı şey ertesi sabahtan başlayacak bir iş listesi. Buzdolabına asılan kâğıt, eşin çantasına konan yedek, yaşlanan annenin mutfağına bırakılan kutu.

Bu yükün ölçüldüğü yer şimdilik tek bir rol: yeni tanı almış çocukların anne ve babaları. Elli iki çocuğun ailesinin bir yıl izlendiği bir çalışmada, annelerin beşte birinden fazlası tanıdan altı hafta sonra travma sonrası stres bozukluğu ölçütlerini karşıladı. Altıncı ayda oran altıda bire indi. On ikinci ayda yeniden beşte bire çıktı. Babalarda oran her ölçümde daha düşüktü ve son ölçümde onda birin altına düştü. Eşine ya da yaşlanan ebeveynine bakan okur için sayılmış bir karşılık yok.

Kılavuz da bu tabloyu tanıyı izleyen aylarda sık sayıyor: ebeveynde çökkünlük ve kaygı belirtileri, yeni sorumluluklara bağlı travma sonrası stres belirtileri. Çocuğunda diyabet olan ebeveynlerde sıkıntı düzeyi, olmayanlara göre yüksek çıkıyor. Her beş ebeveynden birine yakını tanıdan dört yıl sonra bile sıkıntı bildiriyor. Sıkıntı aylar sonra da yerinde duruyorsa ve günün bakım işlerini yürütmeyi zorlaştırıyorsa tablo başka bir başlığa geçmiş olur; diyabet distresi terimini ayrı bir yazı açıyor.

Suçluluk bu okurda iki yerden besleniyor. Elli dört ebeveynle yapılan derinlemesine görüşmelerde tanıya giden iki yol tarif edildi: belirtilerin erken tanındığı yol ve geciken yol. Geciken yolu anlatan ebeveynlerde çözülmemiş bir suçluluk belirgindi, özellikle çocuk ketoasidoz tablosuyla hastaneye gitmişse. İkinci kaynak bugünde duruyor: ölçüm beklenmedik çıktığı bir akşamda ilk sorgulanan şey sabah verilen karar oluyor. Ebeveynler için geliştirilen bir öz şefkat ölçeğinde, tek bir zaman noktasında, kendine şefkatle yaklaşmanın yüksek olduğu yerde diyabete bağlı sıkıntı belirgin biçimde düşük çıktı.