Hareket şeker düşmesine yol açar mı?

Kas çalışırken kandan glukoz çeker, sağlıklı bir ayarda ise insülin salımı aynı anda geriler ve karaciğer açığı kapatır. Dışarıdan verilmiş insülin bu geri adımı atmaz, pankreası zorlayan bir hap da atmaz; kanda duran etki, kas ne kadar çekerse çeksin yerinde kalır. Şekerin neden düştüğünü ayrı bir yazı baştan anlatıyor, buradaki soru daha dar: hareket bu tabloya kendi payına ne ekliyor?

Eklediği şeylerden biri süre. Düşüş seans sürerken de gelir, çalışmanın ilk dakikaları buna dahil. İkinci pencere seans bittikten sonra açılır ve çok daha uzundur; kas boşalttığı deposunu doldurmayı sürdürdükçe etki yarım güne yayılır. Bu kuyruk kendini seanstan saatler sonra gelen yersiz bir açlıkla ya da merdivende beklenmedik biçimde ağırlaşan bacaklarla belli eder.

Şiddet bu iki pencereyi ortadan kaldırmaz, yalnızca sırasını karıştırır. Kısa ve sert bir çabada değer o sırada yukarı gider, çünkü stres hormonları karaciğerin salımını kasın tüketiminin önüne geçirir. Yükseliş geçici. Hormon düzeyi indikten sonra depo doldurma işi yine aynı seansın hesabına yazılır, yani yukarı çıkarak biten bir çalışma da arkasında uzun bir kuyruk bırakır.

Hareket bir de perde çeker. Ter, hızlanan kalp ve titreyen bacak düşüşün erken uyarıları arasında, ama koşan bedende üçü de zaten var; sırtı ıslatan terle düşüşün getirdiği ter birbirinden ayrılmaz. Perdenin arkasında kalmayanlar beynin yakıtsız kalmasından gelenler: kelimenin ağızda dolanması, tanıdık bir yolda şaşırmak, ayakla elin birbirini tutmaması. Bunları koşu üretmez.

Saat, kuyruğun nereye düşeceğini belirler; akşamüstü yapılan bir çalışmanın kuyruğu uykuya, yani günün hiç bakılmayan aralığına denk gelir. Uykuda geçen düşüşlerin çoğu uyandırmaz bile. Sabaha kalan bir baş ağrısı ya da dinlenmemiş bir uyanış o gecenin tek kaydı olabilir, izlerin tamamını gece şeker düşmesini anlatan yazı topluyor. Hareketin hesabı seansta değil, onu izleyen saatlerde kapanır.