Jak czytać zapis cukru we krwi?

Zapisy zbierają się według kolejności dat: na górze wczorajszy wiersz, pod nim przedwczoraj, dalej w dół przez całą stronę. Ten układ zachowuje własny przebieg jednego dnia. Pomiar poranny i pomiar wieczorny wypadają za to jeden pod drugim, między nimi wchodzą inne godziny, a każdy dzień stoi jak osobna historia. Oko czytające na osi dat rozdziela dni od siebie, a godziny miesza.

Stronę można też ułożyć według pory dnia i wtedy wychodzi inny porządek. Poranne wiersze wchodzą pod poranne wiersze, a powtarzający się kierunek widać dopiero tam. Papiery zwane pomiarem uporządkowanym zaprojektowano właśnie do tego. Pomiar wzięty na czczo, przed posiłkami i po nich, ostatni pomiar przed położeniem się; każdy pisze się do własnej kratki. Gdy kilka kolejnych dni stanie jeden pod drugim, każda pora zamienia się we własną kolumnę.

Postawienie dwóch wierszy obok siebie patrzy na takie wymiary: o której godzinie dnia wzięto wiersz, gdzie stoi wobec posiłku, czy dzień był zwykły, czy wypadł z porządku. Jeśli wszystko się trzyma, wiersze da się porównać. Gdy jeden wymiar się przesunie, przesuwa się i porównanie. Wiersze stojące obok siebie odpowiadają na osobne pytania, a różnica między nimi nie mówi nic do odczytania. Jest jeszcze wymiar, którego na stronie nie widać: nie każdy zeszyt pisze jedna ręka, a ten, kto pisze popołudnie, tamtego poranka nie widział. Zeszyt pisany dwiema rękami ma własny tekst.

Gdy dni powszednie i weekend zbiorą się w jednej kolumnie, dwa osobne porządki topnieją w średniej; weekend z przesuniętą godziną wstawania wchodzi na poranki dni powszednich. Jeśli wiersze jednej pory rzucają się z dnia na dzień, to też jest znalezisko. Powtarza się tam sama zmienność, a niesie ona wiedzę osobną wobec tego, co mówi pora spokojna.

Dzień podróży, spóźniony posiłek, nietypowy sen; wszystko to wytwarza wiersz jednorazowy. Taki wiersz patrzący w górę zostaje na stronie, ale sam nie wskazuje kierunku; kierunek buduje to, że ten sam warunek daje raz po raz ten sam wynik. Przy wierszu patrzącym w dół próg jest niższy. Międzynarodowe standardy opieki żądają, by ataki idące w dół przeglądać na każdej rozmowie, i piszą, że nawet jeden atak potrafi doprowadzić do ponownego ułożenia planu leczenia. Taki samotny wiersz na stronie przenosi się dalej, nie czekając na powtórzenie.

To, czemu jeden wiersz urósł, zostaje poza stroną; papier niesie wyłącznie to, że urósł. Znajomość tej granicy odciąża czytanie: zamiast wyszarpywać przyczynę z samego wiersza, zostaje szukanie pory, w której powtórzenie stoi. Sytuacje, w których zapis daje całkiem fałszywy obraz, stoją poza tą stroną, pod innym tytułem. Zostaje pytanie, na które strona nie odpowie: czy powtórzenie widoczne dziś będzie tam także jutro, wyjdzie dopiero w wierszach jeszcze nienapisanych.