Jakie są rodzaje insuliny?

Postać odróżniającą insuliny opisują trzy miary: jak szybko zaczyna się działanie, jak wyraźna jest chwila największej mocy i na jak szeroki czas rozkłada się w sumie. Gdy te trzy zejdą się razem, wychodzi krzywa. Krzywe dwóch osobnych rodzin wypadają daleko od siebie; stąd bierze się rozdział.

Źródłem różnicy jest sama cząsteczka. Insulina nie stoi w fiolce sama, tylko zbiera się wokół cynku w skupiska po sześć. Po przejściu pod skórę, żeby wejść do krwi, to skupisko musi się najpierw rozdzielić na pojedyncze cząsteczki. Im szybszy rozpad, tym wcześniej zaczyna się działanie. W analogach szybko działających kilka cegiełek cząsteczki jest zmienionych, więc skupisko trzyma się luźniej i szybko się rozsypuje.

W insulinach długo działających cel jest odwrotny. Część z nich stoi w fiolce przezroczysta, ale po przejściu pod skórę zostawia drobny osad i rozpuszcza się z niego po trochu. Część czepia się białka nośnikowego we krwi i ociąga się w krążeniu. W insulinie o pośrednim działaniu tę samą pracę spowalniania wykonuje białko zwane protaminą. W efekcie wychodzi krzywa spłaszczona na szczycie, długa i niska.

Postawienie rodzin obok siebie wyostrza obraz.

Pięć rodzin z tabeli obejmuje postacie podawane pod skórę. Postaci proszkowej wciąganej do płuc nie czyta się tymi samymi miarami; jej droga prowadzi nie przez skórę, tylko przez płuco.

Role z tabeli zbierają się w dwóch tytułach: insulina podstawowa i insulina do posiłku. Właściwe pytanie brzmi tak: czemu tych dwóch ról nie pokrywa jedna krzywa? Własne wydzielanie ciała też ma dwie warstwy. Niskie tło idzie przez cały dzień i nie urywa się nawet we śnie; a po jedzeniu przychodzi fala szybko rosnąca i schodząca. Insuliny o różnych szybkościach są po to, by móc naśladować te dwie warstwy osobno.

Nazwa rodziny jest mimo to zgrubną klasą. Część analogów długo działających trzyma niemal prostą linię, a część rozkłada się na obszar szeroki na tyle, by spokojnie przekroczyć dobę. Wśród szybko działających też są małe różnice szybkości. Dwa produkty wpisane do tego samego wiersza nie pokrywają się co do joty.

Wygląd też daje zgrubną wskazówkę. Płyn we wstrzykiwaczu albo w fiolce jest mętny w insulinach o pośrednim działaniu i w większości mieszanek; w większości szybko i długo działających przezroczysty. Mimo to ten sam produkt nie rysuje u każdego tej samej krzywej. Szybkość wchłaniania wyraźnie zmienia się z człowieka na człowieka, a różnica ta rzuca się w oczy najbardziej przy insulinie ludzkiej.