Co psuje spadek cukru za kierownicą?

Każda minuta na drodze żąda od mózgu nieprzerwanej pracy. Trzymanie pasa, omiatanie lusterek i ocena odległości trwają jednocześnie. Mózg nie magazynuje glukozy. Gdy przepływ się przerzedza, najdroższe zadania psują się pierwsze. A cała lista zadań na drodze leży właśnie po tej drogiej stronie. Psucie widać i w uwadze oraz szybkości decyzji, i w pracy ręki; oba mierzy się razem jako jedno pogorszenie poznawczo-ruchowe. Poziom wyglądający na mały przy spokojnym siedzeniu zamienia się u człowieka za kierownicą w mierzalną różnicę.

Jest doświadczenie w symulatorze mierzące to psucie wprost. Dorośli z cukrzycą typu 1 jechali w tym samym układzie najpierw przy zwykłym przebiegu, a potem przy cukrze obniżanym stopniami. Jazda popsuła się na wszystkich trzech niskich stopniach; pogorszenie zmierzono nawet na stopniu najłagodniejszym. Uczestnicy to psucie zauważali. Świadomość szła razem z wyczuciem samego spadku i z objawami po stronie mózgu; samo psucie jazdy wiązało się za to z objawami cielesnymi, jak drżenie i poty. Mimo to zachowanie naprawcze pojawiło się dopiero na najniższym stopniu. Równoczesny zapis fal mózgowych patrzył w tę samą stronę: wolna fala rosnąca razem z neuroglikopenią zamykała drogę zachowaniu naprawczemu.

Druga dana przychodzi z terenu. Ponad czterystu kierowców przez rok wypełniało co miesiąc zgłoszenie. Wśród zgłaszanych rodzajów zdarzeń były utrata panowania nad pojazdem, niemożność przypomnienia sobie odcinka drogi oraz oddanie kierownicy osobie obok. Ponad połowa kierowców zgłosiła w ciągu roku co najmniej jedno zdarzenie drogowe związane ze spadkiem. Częstość rosła razem z przejechanym dystansem i z przebytym wcześniej ciężkim spadkiem.

Droga po zauważeniu spadku stoi pod tytułem „Co robić, gdy cukier spada?”. Wspólnym gruntem tych zdarzeń jest za to neuroglikopenia, czyli druga fala przychodząca z pozostaniem mózgu bez paliwa. W tej fali szybkość myślenia, dokonywanie wyboru i utrzymanie się w skupieniu ciężknieją naraz. Ostrzeżenia cielesne przychodzą wcześniej. Powtarzające się spadki potrafią przez lata to ostrzeżenie skrócić.

Trzecie znalezisko dotyczy tego, co dzieje się na końcu kolejki. U dorosłych, u których cukier we krwi obniżono w sposób kontrolowany, a potem podniesiono z powrotem, testy poznawcze prowadzono jeszcze przez półtorej godziny. Pomiarem zostającym w tyle był test sprawdzający szybki wybór spomiędzy kilku możliwości; został niski jeszcze przez czterdzieści minut po tym, jak liczba wróciła na miejsce. Test śledzenia kolejności, mierzący podążanie za ciągiem, pozbierał się o wiele szybciej. W tych pomiarach chwila powrotu liczby i chwila powrotu szybkości wyboru nie nałożyły się na siebie.