Uykudaki birinde düşüş nasıl fark edilir?

Gece boyunca odada olup biteni yalnız bir kişi görür: uyanık kalan ya da bir sesle uyanan yanındaki. Eş, oda arkadaşı, aynı evde yatan ebeveyn. Uyuyan taraf kendi durumunu anlatamaz. Uyanıkken bile düşüşünü her seferinde hissedemeyen çocuk ve gençlerin oranı dörtte birin üzerinde; okul öncesi yaşta bu değerlendirmeyi çocuk değil, yanındaki bakım veren yapıyor.

O kanaldan yalnız ses ve hareket geçer. Kâbus, susmayan bir ağlama, yatakta huzursuz ve ajite bir kıpırdanma, alnında ya da ensesinde beliren ter. Geceye özgü olanlar arasında zihnin bulanması ve uykuda gelen bir nöbet de var. Okul öncesi çocukta tablo daha çok huysuzluk, inatlaşma ve alışılmadık bir sessizlik biçiminde çıkar. Bu yaşta gözlenen işaret, bildirilen işaretin önüne geçer; ikisi her yaşta birbirinden ayrılır. Görüldükten sonrasını bu yazı üstlenmiyor; o taraf şeker düştüğünde ne yapıldığını ve uyandırılamayan kişide glukagonun ne olduğunu anlatan yazılarda duruyor.

Bu kanalın ne kadarını yakaladığını sürekli glukoz kaydı ortaya koydu. Kılavuzun aktardığı kayıtta, uzun süren gece düşüşlerinin neredeyse yarısı fark edilmeden geçmiş: ne düşüşü yaşayan kişi ne de bakım veren fark etmiş. Kayıt, o saatte odada uyanık biri olup olmadığını göstermiyor. Gösterdiği şey başka: bir gecede iki bildirim kanalı da boş kalabiliyor ve boşluk kısa sürmüyor, o gecelerde düşük seyredilen süre ortalama olarak bir saati aşmış. Gecenin sabaha kalan izleri ve gözlemin yerini alan sürekli kayıt ayrı bir yazıda duruyor.

Uyanmak iki yönden birden zayıf kalır. Uyanan biri susadığı, üşüdüğü ya da sokaktan gelen bir ses yüzünden de uyanır. Uyanmayan biri için de bir şey söylenemez: uyku kaydı alınan bir gecede düşüş yaşayan gençlerle yaşamayanlar arasında uyku evreleri, bölünme ve uyanma sayısı bakımından fark çıkmamış. O gecede düşüş yaşayan altı gencin yalnızca birinde belirti görülmüş.