چرا درمان با گذشت زمان عوض می‌شود؟

سلول‌های بتای پانکراس که انسولین می‌سازند با توانی کرانمند کار می‌کنند. در نوع دو این توان حتی در لحظهٔ تشخیص اندکی کم شده است و در گذر سال‌ها پایین رفتن را دنبال می‌کند. کار یک دارو این است که توان مانده در آن هنگام و پاسخ بافت‌ها را به کار بگیرد. توان که کوچک شود کارکرد همان پشتیبانی هم کوچک می‌شود. آنچه عوض می‌شود دارو نیست، زمینِ زیر آن است.

برداشتی هست که زیاد شنیده می‌شود: «بدن به دارو خو می‌گیرد، برای همین اثرش می‌رود.» این درست نیست. خود مولکول با گذشت زمان کند نمی‌شود؛ آنچه کند می‌شود توان ساختی است که پشت آن ایستاده و تفاوت درست از همین‌جا می‌زاید. همان کلید همان قفل را باز کردن را دنبال می‌کند، اما اتاق پشت قفل کوچک شده است.

این تصویر گمانه نیست؛ پژوهش‌هایی که هزاران تن را سال‌ها دنبال کرده‌اند به همان سو اشاره می‌کنند. سه سال پس از تشخیص، نسبت کسانی که با یک داروی تنها به هدف می‌رسند تقریباً نیمی است؛ در سال نهم به یک‌چهارم پایین می‌آید. یعنی برای بیشترینه بیش از یک دارو نه استثنا، که قاعده است. هر سالی که با بیماری می‌گذرد این احتمال را کمی بزرگ‌تر می‌کند.

پس افزوده شدن نامی تازه به فهرست یک تصمیم درمانی است. زمین بیماری لغزیده است؛ درمان هم پی آن می‌رود. خوراک و جنبش این زمین را کند می‌کنند؛ در کاهش وزنی آشکار و نگه‌داشته‌شده پیش می‌آید که اندازه‌ها مدتی بی‌دارو بر هدف بمانند. نام و مرزهای این دوره را نوشته‌ای جدا باز می‌کند. با این همه زمین در بیشتر افراد آهسته لغزیدن را دنبال می‌کند و درمان در نقطه‌ای باز عوض می‌شود.

از دست رفتن توان تنها سبب نیست. کار کلیه که پایین بیاید برخی خانواده‌ها در تصویر نمی‌مانند. نارسایی قلب یا بیماری رگ که در میان باشد، گزینش نه تنها بر پایهٔ زور پایین آوردن شکر، که بر پایهٔ نگهداشتی که برای قلب و کلیه فراهم می‌کند شکل می‌گیرد. سوی وزن هم تعیین‌کننده می‌شود؛ برنامهٔ بارداری، حال کبد و داروهای دیگری که هم‌زمان به کار می‌برید فهرست را از نو برپا می‌کنند. اینکه کدام خانواده به چه کسی می‌خورد به ارزیابی پزشکی می‌ماند که به همهٔ تصویر نگاه می‌کند.

برنامهٔ درمان به همین دلیل سندی ثابت نیست، متنی زنده است که در فاصله‌های منظم از دست می‌گذرد. انباشتن ثبت‌ها و رفتن به نوبت پیگیری با همان‌ها بازنگری را آسان می‌کند. دانستن سبب دگرگونی، تصمیم را به تصمیمی مشترک بدل می‌کند.