Jak pominięcie posiłku wpływa na cukier?

Ciało wypełnia przerwę między dwoma posiłkami własnymi zasobami. Gdy cukier we krwi zaczyna schodzić, trzustka wydziela glukagon, a ten hormon niesie wiadomość do wątroby. Wątroba rozkłada glikogen ze swojego magazynu i oddaje powstałą glukozę do krwi. Gdy post się przeciąga, wchodzi do akcji druga droga i wątroba zaczyna wytwarzać nową glukozę z innych surowców, jakie ma pod ręką. Narządem trzymającym cukier we krwi na nogach przez pierwszą dobę jest właśnie wątroba.

Dlatego ktoś, kto pominął posiłek, nie musi zobaczyć na ekranie pomiaru spodziewanego widoku. Wartość raz stoi w miejscu. Raz przesuwa się w górę. Jeśli w grze nie ma dość insuliny, by zrównoważyć wydawanie z wątroby, różnica rośnie. W cukrzycy typu 2 równowaga i tak jest słaba.

Są badania pokazujące, że działanie przenosi się na kolejne posiłki. W małej próbie z dorosłymi z cukrzycą typu 2 te same osoby przeżyły dwa osobne dni: w jednym śniadanie było, w drugim nie. W dniu przeżytym z pustym miejscem po tamtym posiłku wzrosty i po obiedzie, i po kolacji wyszły wyższe. Odpowiedź insuliny się spóźniła, a hormonu jelitowego GLP-1 uwolniło się mniej. W tej próbie ślad tamtej luki ciągnął się aż do wieczornego stołu.

Luka zmienia nie tylko hormony. Zmienia też zachowanie. Po długim poście na talerz idzie więcej. Jedzenie kończy się szybciej. Czemu szybko zjedzony talerz robi krzywą stromą, omawia osobny tekst. Różnica tutaj polega na tym, że to samo działanie wsiada w jednym dniu na dwa posiłki naraz.

Obraz wyznacza właściwie leczenie danej osoby. Dla kogoś na insulinie do posiłku posiłek i dawka pracują ze sobą związane; insulina jest w grze, a węglowodan nie przychodzi. W taki dzień rośnie możliwość zejścia wartości w dół. Podobny stan wychodzi też przy części grup tabletek pobudzających trzustkę. U kogoś obserwowanego samym żywieniem albo lekami bez tego działania przebieg jest o wiele spokojniejszy.

Pominięcie posiłku najczęściej nie jest zaplanowaną decyzją. Spóźniony autobus, przeciągające się spotkanie, przerwa obiadowa kończąca się przy biurku; dzień idzie bez posiłku. Coś małego czekającego gotowe w lodówce i żołądek pusty aż do południa wytwarzają dwa bardzo różne obrazy. U kogoś przygotowującego talerz dla drugiej osoby niepewność zaczyna się jeszcze wcześniej: przy stawianiu talerza nie wiadomo, ile z jedzenia zostanie zjedzone. Gdy przychodzi na myśl zmiana w porządku posiłków, porozmawiaj z lekarzem.