Czy ruch prowadzi do spadku cukru?

Pracujący mięsień ciągnie glukozę z krwi, a przy zdrowym ustawieniu wydzielanie insuliny w tym samym czasie się cofa i wątroba pokrywa brak. Insulina podana z zewnątrz tego kroku wstecz nie robi, a tabletka przyciskająca trzustkę też nie; działanie stojące we krwi zostaje na miejscu, ile by mięsień nie ciągnął. Czemu cukier spada, opowiada od początku osobny tekst, a pytanie tutaj jest węższe: co ruch dokłada do tego obrazu ze swojej strony?

Jedną z dokładanych rzeczy jest czas. Spadek przychodzi też w czasie samej sesji, a pierwsze minuty pracy się w to wliczają. Drugie okno otwiera się po końcu sesji i jest znacznie dłuższe; dopóki mięsień napełnia opróżniony magazyn, działanie rozkłada się na pół dnia. Ten ogon daje o sobie znać nie na miejscu głodem przychodzącym godziny po sesji albo nogami nieoczekiwanie ciężkimi na schodach.

Intensywność tych dwóch okien nie usuwa, tylko miesza ich kolejność. Przy krótkim i ostrym wysiłku wartość idzie wtedy w górę, bo hormony stresu wysuwają wyrzut wątroby przed zużycie mięśnia. Wzrost jest przejściowy. Gdy poziom hormonów zejdzie, praca nad napełnianiem magazynu i tak zapisuje się na rachunek tej samej sesji, czyli praca kończąca się wzrostem też zostawia za sobą długi ogon. Komuś, kto sesji nie widział, i czas, i intensywność sprowadzają się najczęściej do kilku słów powiedzianych potem; to, co poza te kilka słów wychodzi, pokazuje ogon przychodzący po godzinach.

Ruch zaciąga też zasłonę. Pot, przyspieszone serce i drżąca noga są między wczesnymi ostrzeżeniami spadku, ale w biegnącym ciele wszystkie trzy i tak są; potu moczącego plecy nie da się oddzielić od potu przynoszonego przez spadek. Za zasłoną nie zostają te znaki, które idą z pozostawania mózgu bez paliwa: słowo kręcące się w ustach, pomylenie się na znanej drodze, ręka i noga nietrzymające się razem. Tych bieg nie wytwarza.

Godzina wyznacza, gdzie ogon spadnie; ogon pracy zrobionej późnym popołudniem wypada na sen, czyli na tę porę dnia, w której nikt nie patrzy. Większość spadków przechodzących we śnie nawet nie budzi. Ból głowy zostający na poranek albo przebudzenie bez odpoczynku bywa jedynym zapisem tamtej nocy, a wszystkie ślady zbiera tekst o nocnym spadku cukru. Rachunek ruchu zamyka się nie na sesji, tylko w godzinach, które po niej idą.