کدام نوشیدنی‌ها قند خون را بالا می‌برند؟

جایی که تفاوت را می‌سازد معده است. لقمهٔ جامد نخست شکسته می‌شود، سپس به شکل تکه‌های کوچک به روده می‌رود و این کار زمان درخوری می‌خواهد. مایع این ترتیب را از قلم می‌اندازد؛ بخش بزرگش پیش از جامد از معده بیرون می‌رود و کربوهیدراتی که زود به روده می‌رسد زود جذب می‌شود. پژوهشی که تندی خالی شدن معده را اندازه گرفت یافت که این تندی با نوک بالا رفتن پیوند نزدیکی دارد.

تفاوت دوم در جویدن است. جویدن و بلعیدن یک لقمه دقیقه‌ها می‌کشد و نوشیدن همان انرژی ثانیه‌ها می‌گیرد. جویدن هم مدت را دراز می‌کند و هم پیام‌های سیری را می‌آغازد؛ گمان می‌رود انرژی‌ای که از مایع می‌آید همان پیام را با همان زور نمی‌سازد. تفاوت میان این دو در این جمع می‌شود که همان کربوهیدرات در چه مدتی به درون می‌رود.

نوشیدنی تنها می‌رود یا همراه بشقاب؟ این پرسش نتیجه را عوض می‌کند. نوشیدنی شیرین که به‌تنهایی گرفته شود منحنی نخست تند بالا می‌رود و سپس تند پایین می‌آید. همان نوشیدنی که همراه وعده‌ای جامد بیاید، پاسخ همگانی از جمع پاسخ جدای این دو پایین‌تر می‌ماند و افت پس از آن نرم می‌شود. پاسخی که به یک وعده داده می‌شود از فردی به فرد دیگر هم جابه‌جا می‌شود. لیوان همان، منحنی جدا.

کافئین عنوانی جداست. پژوهش‌های کوتاه‌مدتی که کافئین خالص داده‌اند یافتند که حساسیت به انسولین در افراد تندرست کم می‌شود. بودن قهوه به‌عنوان یک کل همان نتیجه را نداد؛ دادهٔ نگاه درازمدت برای قهوه سوی دیگری نشان می‌دهد.

نوشیدنی‌ای که بامداد بر میز می‌آید جمع روز را خاموش بزرگ می‌کند. لیوان بزرگ در دست در اتوبوس، بطری کنار میز کار و لیوان دوم بر مبل شامگاه چون در بشقاب دیده نمی‌شوند بیرون از حساب می‌مانند. لیوانی در فاصلهٔ ظهر هم به همان جمع می‌رود.

راهنماهای جهانی آب را نوشیدنی نخست می‌شمارند و پیش می‌آورند که به جای نوشیدنی‌های شیرین آب یا گزینه‌هایی که انرژی نمی‌برند گذاشته شود. نگاه کردن به برچسب یک بطری به اندازهٔ نگاه کردن به آنچه در بشقاب است کار می‌کند. دنبال کردن مایع بیشتر وقت‌ها آسان‌تر است، زیرا نوشیدنی‌ها در یکاهایی می‌آیند که شمردنی‌اند.