ناشتا بودن پیش از آزمایش یعنی چه؟

در زبان آزمایشگاه ناشتا بیش از خالی نگه داشتن معده، ساده نگه داشتن خون است. پس از غذا خون مدتی هر چیزی را که از آن وعده جذب شده با خود می‌برد. نمونه‌ای که در آن هنگام گرفته شود حال پایهٔ فرد را نمی‌گوید، آخرین وعده‌اش را می‌گوید. قاعدهٔ ناشتا درست برای بریدن همین هیاهو و دیدنی کردن تصویر پایهٔ زیر آن گذاشته شده است. هدف اندازه گرفتن همه از یک نقطهٔ آغاز است.

آب ساده که کالری ندارد به همین دلیل آزاد است. شیر و شکر و عسلی که به چای یا قهوه افزوده می‌شوند اما مستقیم کالری‌اند. آدامس شیرینی که در دهان آهسته حل می‌شود هم، هرچند بسیار کوچک باشد، به همان در می‌رسد. قهوهٔ ساده کالری ندارد، اما کافئین بدن را برای مدتی کوتاه به حرکت می‌آورد. به همین دلیل در فهرست پیش از خون گرفتن، قهوهٔ صبح هم جایی برای خود پیدا می‌کند. سیگار و مشروبی که روز پیش نوشیده شده هم سطرهای همان فهرست‌اند.

آزاد بودن آب جزئی کوچک به نظر می‌رسد، حال آنکه مهم است. در کسی که از صبح آب به دهان نگذاشته خون غلیظ می‌شود. در خون غلیظ‌شده بسیاری از عددهای اندازه‌گرفته اندکی بالاتر از آنچه هستند دیده می‌شوند. پیدا کردن رگ هم می‌تواند سخت شود؛ سوزن یک بار دیگر وارد می‌شود. تشنه ماندن بخشی از ناشتایی نیست.

بخش بزرگ سردرگمی از ندانستن این زاده می‌شود که مدت ناشتایی از کجا آغاز می‌شود. مدت نه با به رختخواب رفتن، بلکه با آخرین کالری‌ای که به دهان رفته آغاز می‌شود؛ خواب هم درون این حساب است و ساعت‌هایی که بیدار گذشته هم. تکه نانی که نیمه‌شب ایستاده در آشپزخانه خورده می‌شود، تصویر صبح فردا را بی‌آنکه دیده شود عقب می‌کشد.

سر دیگر ترازو هم هست. ناشتایی که دراز شود بدن به ذخیرهٔ خود بازمی‌گردد. در این میان چند عدد آزمایشگاهی اندکی جابه‌جا می‌شوند؛ شکر به سمت پایین کشیده می‌شود. جابه‌جایی کوچک است و تصویر را از بالا تا پایین عوض نمی‌کند. اما ناشتایی دراز نتیجه را درست‌تر هم نمی‌کند. مدت استاندارد اندازهٔ تحمل نیست، مرزی است که همه را در یک شرایط گرد می‌آورد.

ناشتایی آزمون اراده نیست، ابزار مقایسه است. دو نتیجهٔ یک نفر که با فاصلهٔ ماه‌ها گرفته شده‌اند تنها در شرایط همانند معنا دارند. به هم خوردن تصویر با آب‌نباتی که در کیف پول جا مانده یا آب‌میوه‌ای که در راه نوشیده شده از همین است. جزئی کوچک، صبحی بزرگ را بی‌حاصل می‌کند.