تحرک بر قند خون چه اثری می‌گذارد؟

برای وارد شدن گلوکوز به سلول ماهیچه به پروتئینی حامل نیاز هست. نام این حامل GLUT4 است و هنگام آسایش درون سلول، در دیوارهٔ کیسه‌های کوچک می‌ایستد. انسولین که برسد کیسه‌ها به سمت غشای سلول راه می‌افتند، حامل روی سطح می‌نشیند و دری برای گلوکوز باز می‌شود. ماهیچه که منقبض شود همان جابه‌جایی بدون پیام انسولین آغاز می‌شود؛ به آن جابه‌جایی GLUT4 می‌گویند، یعنی رفتن حامل از ذخیرهٔ درونی به غشای سلول. خود انقباض از راه موج کلسیم درون سلول و حسگرهای انرژی زنجیرهٔ پیامی جدا می‌سازد. دری که به آن می‌رسند یکی است. راه جداست.

این جدایی جزئی نیست که روی کاغذ بماند. حتی وقتی راه انسولین به سبب مقاومت به انسولین کند شده باشد راه انقباض به کار ادامه می‌دهد، چون این دو با دکمه‌های جدا باز می‌شوند. ماهیچهٔ ران کسی که سربالایی می‌رود، دری را که انسولین با زور اندکی باز می‌کرد خودش تا ته باز می‌کند. عدد در میانهٔ تحرک هوازی به همین دلیل پایین آمدن آغاز می‌کند، بی‌آنکه به مقدار دارو دست زده شود.

اثر دراز اصلی پس از پایان یافتن جلسه آغاز می‌شود. نفس جمع می‌شود و عرق خشک می‌شود. ماهیچه در همان میان به پر کردن ذخیرهٔ گلیکوژنی می‌پردازد که خالی کرده. پر کردن ذخیره ساعت‌ها می‌کشد و در آن مدت ماهیچه گلوکوز خون را با اشتیاقی بیش از همیشه می‌کشد. حساسیت به انسولینی که پس از یک پیاده‌روی زیاد می‌شود بر بخش بزرگی از یک روز پخش می‌شود. نشان تحرک صبح هنگام شام هم هنوز همان‌جاست. این پنجره بدلی هم دارد: در کسی که انسولین یا دارویی که انسولین بیرون می‌دهد به کار می‌برد، عدد می‌تواند ساعت‌ها پس از جلسه و بیشتر وقت‌ها در شب زیر مرز افت برود. پایین آمدن دیرهنگام رویدادی جدا نیست، چهرهٔ دیروقتِ همان کار پر کردن ذخیره است.

گونهٔ تحرک تصویر را یک بار دیگر عوض می‌کند. تمرین هوازی و تمرین مقاومتی هم درون جلسه و هم در ساعت‌های پس از آن جور دیگری رفتار می‌کنند.

سطر بالا رفتن خلاف شهود به نظر می‌رسد، حال آنکه سازوکارش چیزی شناخته‌شده است. هورمون‌های ضد تنظیمی که در تلاش سنگین بیرون می‌آیند کبد را برمی‌انگیزند و گلوکوز به خون بیرون می‌آید. مقداری که بیرون می‌آید می‌تواند مدتی از آنچه ماهیچه می‌کشد بیشتر باشد. این به معنای نگرفتن گلوکوز از سوی ماهیچه نیست. این بیرون آمدن موقت است. زیاد شدن حساسیت پس از جلسه باز هم برپا می‌شود.

جلسه‌هایی که تکرار می‌شوند لایه‌ای دیگر روی این‌ها می‌گذارند. ماهیچه‌ای که منظم کار می‌کند حامل GLUT4 بیشتری می‌سازد. ذخیره‌ای که سلول در دست دارد بزرگ می‌شود و هر پیام انسولین یا انقباض می‌تواند حامل بیشتری به سطح بفرستد. درها همیشه باز نمی‌مانند. در ماهیچه‌ای که می‌آساید حامل باز در کیسه می‌ایستد. این اندوخته تا وقتی تمرین ادامه دارد سر پا می‌ماند؛ تحرک که بریده شود ذخیره در چند روز به درجهٔ پیشین بازمی‌گردد.

گنجایش ماهیچه در گرفتن گلوکوز مانند مانده‌ای که در حسابی جمع می‌شود رفتار نمی‌کند. هر سه اثر به تکرار بسته‌اند: ورود هنگام انقباض، حساسیت ساعت‌های پس از آن، و ذخیرهٔ حاملی که در هفته‌ها بزرگ می‌شود. وقفه که بیفتد نخستین چیزی که پس می‌نشیند ذخیره است و شمار درهایی که همان انسولین می‌تواند باز کند کم می‌شود.