Hoe lees je je bloedsuikerdagboek?

Registraties stapelen zich op volgorde van datum. Bovenaan de regel van gisteren, daaronder eergisteren, zo de bladzijde af. Die ordening bewaart het beloop van één dag. De meting van de ochtend en die van de avond komen wel onder elkaar, met andere uren ertussen. Elke dag staat er als een eigen verhaal. Een oog dat op de as van de datum leest scheidt de dagen en haalt de uren door elkaar.

De bladzijde kan ook op tijdvak geordend worden, en dan komt er een andere ordening uit. Regels van de ochtend komen onder regels van de ochtend. Pas daar wordt een richting zichtbaar die zich herhaalt. De bladen die gestructureerd meten heten zijn precies daarvoor ontworpen. De meting op de nuchtere maag. Die voor en na de maaltijden. De laatste meting voor het slapen. Elk krijgt zijn eigen vakje. Komen een paar opeenvolgende dagen onder elkaar, dan wordt elk tijdvak een eigen kolom.

Twee regels naast elkaar leggen kijkt naar drie kanten. Op welk uur de regel genomen is. Waar die ten opzichte van de maaltijd staat. En of die dag gewoon was of uit de ordening viel. Kloppen ze alle drie, dan zijn de regels vergelijkbaar. Schuift er één kant, dan schuift de vergelijking mee. Regels die naast elkaar staan geven antwoord op verschillende vragen en het verschil ertussen zegt niets dat te lezen valt. Er is nog een kant die niet op de bladzijde staat. Niet elk dagboek wordt door één hand geschreven. Wie de middag opschrijft heeft die ochtend niet gezien. Een dagboek dat door twee handen wordt bijgehouden heeft een eigen artikel.

Komen doordeweekse dagen en het weekend in dezelfde kolom, dan smelten twee ordeningen in het gemiddelde. Een weekend met een verschoven tijd van opstaan gaat over de doordeweekse ochtenden heen liggen. Slingeren de regels van één tijdvak van dag tot dag, dan is ook dat een bevinding. Wat zich daar herhaalt is de wisselvalligheid zelf, en die draagt andere informatie dan een tijdvak dat regelmatig verloopt.

Een dag van reizen, een maaltijd die laat komt, een ongewone slaap; die brengen allemaal een regel voort die eenmalig is. Zo’n regel die omhoog wijst blijft op de bladzijde staan. Op zichzelf geeft hij geen richting. Die ontstaat doordat dezelfde omstandigheid keer op keer dezelfde uitkomst geeft. Bij een regel die omlaag wijst ligt de drempel lager. Internationale zorgstandaarden willen dat de dalingen bij elk gesprek doorgenomen worden. Zelfs één daling kan het behandelplan opnieuw op tafel brengen. Zo’n regel die alleen op de bladzijde staat gaat mee zonder dat er op herhaling gewacht wordt.

Waarom een regel gestegen is blijft buiten de bladzijde; het papier draagt alleen dat hij gestegen is. Die grens kennen maakt het lezen lichter. In plaats van de reden uit de regel te wringen blijft over waar de herhaling zit. De gevallen waarin het dagboek een volledig verkeerd beeld geeft staan buiten deze bladzijde onder een eigen kop. Er blijft een vraag over die de bladzijde niet beantwoordt. Of de herhaling van vandaag er morgen ook nog is, blijkt pas uit regels die nog niet geschreven zijn.