چرا بسامد اندازه‌گیری در هر کس فرق دارد؟

دو نفر که نام یک بیماری را با خود دارند در طول روز به شمار بسیار متفاوتی اندازه می‌گیرند. فاصلهٔ میانشان از این زاده می‌شود که در طول روز چند بار باید تصمیم گرفت. هر نقطه‌ای که تصمیم می‌خواهد پشت خود یک عدد می‌طلبد. اندازه‌گیری را گاهی نه خود آن فرد، بلکه کسی که آن ساعت کنارش هست انجام می‌دهد.

برای کسی که انسولین به کار می‌برد اندازه‌گیری یک خبر نیست، یک ورودی است. نتیجه نخستین حلقهٔ تصمیمی می‌شود که تعیین می‌کند همان لحظه چه باید کرد. برای کسی که با داروهایی پیش می‌رود که شکر را تند پایین نمی‌آورند این زنجیر نیست؛ اندازه‌گیری آنجا بیشتر به دیدن سیر کار می‌آید.

تعیین‌کنندهٔ دوم این است که فرد افت قند را حس می‌کند یا نه. نشانه‌های هشدار که کند شده باشند خبر را تنها دستگاه می‌دهد. سبب این کند شدن را نوشته‌ای جدا دربارهٔ افت قند برمی‌دارد. نقش اندازه‌گیری در چنین حالت‌هایی بزرگ‌تر هم می‌شود.

در بارداری تصویر یکسره عوض می‌شود، محدودهٔ هدف تنگ می‌شود و بدن خود را در چند هفته از نو تنظیم می‌کند. تعادل دیروز امروز برقرار نیست.

روزهای بیماری هم این تصویر را از بالا تا پایین به هم می‌ریزند. تب، استفراغ و بی‌اشتهایی شکر را به سمت‌های نامنتظر می‌کشند و نظم آشنا آن روزها کار نمی‌کند. دارویی تازه که آغاز شود یا درمان که عوض شود دوره‌ای برای آموختن باز می‌شود. سپس بسامد دوباره می‌نشیند. در چنین دوره‌هایی پیگیری موقت گِرد می‌شود و تصویر که آرام بگیرد به نظم پیشین بازمی‌گردد.

جدول زیر این تعیین‌کننده‌ها را کنار هم می‌گذارد.

جریان خود روز هم از این نیاز سهم می‌گیرد. سفری دراز، شیفت شب یا روز کاری سنگینِ نامعمول، نیازی ویژهٔ همان روز می‌سازد. این‌ها بسامدی ماندگار نیستند، گرد شدنی موقت‌اند.

سرانجام، بسامد عددی ثابت نیست. راهنماها پیشنهاد می‌کنند این نیاز در هر معاینه از نو دیده شود، چون نه درمان سر جای خود می‌ماند و نه زندگی. برای دانستن اینکه کدام نظم مناسب است از پزشک خود بپرسید.