چرا از یک انگشت دو نتیجهٔ متفاوت درمی‌آید؟

اندازه‌گیری از انگشت خواندن یک عدد نیست، کار شیمیایی کوچکی است که در کف دست پیش می‌رود. نوار با خون واکنش می‌دهد و دستگاه آن واکنش را به عدد بدل می‌کند. خراب شدن نوار در جعبه از رطوبت و گرما سازوکاری جداست. موضوع اینجا چیز دیگری است. همان کار که پیاپی دو بار انجام شود دو نتیجهٔ نزدیک به هم می‌آید. نزدیک، اما نه یکسان.

عواملی که این فاصلهٔ کوچک را بزرگ می‌کنند از دو جا می‌آیند: از لحظه‌ای که اندازه‌گیری در آن انجام شده و از خود خون آن فرد.

• ته‌ماندهٔ روی انگشت: نشان شیرینی که روی پوست مانده در قطره می‌آمیزد و نتیجه را بالا می‌کشد.
• گرفتن قطره با فشار دادن: در انگشتی که فشرده شود مایع بافت به خون می‌آمیزد و نمونه رقیق می‌شود.
• دما: در صبحی سرد خون‌رسانی نوک انگشت کم می‌شود و قطره به‌سختی جمع می‌شود.
• غلظت خون: در خونی که نسبت گلبول قرمزش بالاست نتیجه پایین و در آنکه پایین است بالا جابه‌جا می‌شود.
• سهم خود دستگاه: معیار درستی بین‌المللی یک نقطه نیست، یک نوار تعریف می‌کند.

در نخستین قطره‌ای که از دست نشسته گرفته شد، در یک نفر از هر ده نفر جابه‌جایی آشکار درآمد، حال آنکه آلودگی دیدنی روی دست نبود. دست‌ها که با صابون شسته شوند این فاصله تا حد زیادی ناپدید شد (Hortensius و همکاران، ۲۰۱۱). بازوی همان کار که به انگشت خوردهٔ میوه مربوط است را صفحهٔ «قند خون در خانه چگونه اندازه گرفته می‌شود؟» برمی‌دارد. سهم اینجا کوتاه این است: سرچشمهٔ جابه‌جایی دستگاه نیست، قطره‌ای است که به دستگاه می‌رسد. نسبت گلبول قرمز اما ویژگی تصویر خون خود آن فرد است. در طول روز تند تکان نمی‌خورد؛ نه فاصلهٔ میان اندازه‌گیری‌ها، بلکه جای کلی نتیجه را جابه‌جا می‌کند.

مرزی هم هست که در آن این تکان‌های کوچک از معمولی بودن بیرون می‌آیند. اگر نتیجه‌ها بسیار فراتر از آنچه عادی است از هم دور شوند تصویر عوض می‌شود. اگر عدد روی صفحه با حال همان لحظهٔ آن فرد هیچ نخواند هم همین برقرار است. گرفتن اندازه‌گیری‌های پیاپی در چنین حالتی تصمیم را روشن نمی‌کند؛ موضوع اصلی خود دستگاه، حال جعبهٔ نوار و پاکی دست است.

یک نتیجه به‌تنهایی تصویر نمی‌سازد. معنا در گرایشی جمع می‌شود که روزها تکرار می‌شود. دانستن سهم خود اندازه گرفتن، از شمردن هر تکان کوچک به‌عنوان یک رویداد رها می‌کند.