کدام وضعیت منتظر نمی‌ماند؟

در کسی که با دیابت زندگی می‌کند بیشتر دگرگونی‌ها بر زمان پخش می‌شوند و تا دیدار بعد می‌مانند. خستگی، تکان خوردن اشتها یا شکستن خواب چیزهایی هستند که در دفتر نوشته می‌شوند. اما چند نشان آن صف را می‌شکنند. نکتهٔ مشترکشان این است: بدن تعادل را خودش نمی‌تواند جمع کند و تصویر خودبه‌خود برنمی‌گردد. موضوع این نوشته همان فهرست کوتاه است.

این فهرست را رقم روی صفحهٔ دستگاه اندازه‌گیری نمی‌سازد، بلکه این می‌سازد که بدن در آن هنگام چگونه رفتار می‌کند. یک عدد در کسی بخشی از روزی آرام است و در دیگری نخستین ساعت تصویری سنگین. راهنماها هم شتاب را به یک مرز نمی‌بندند؛ به نفس کشیدن، به روشنی هوشیاری و به ماندن یا نماندن مایع در معده نگاه می‌کنند. زبان نشان‌ها بیش از رقم می‌گوید.

هر سطر جدول یک مشاهده است، نه یک تشخیص. دو نشان که کنار هم بایستند تصویر روشن‌تر است؛ حالتی را که نفس ژرف بر استفراغ سوار می‌شود راهنماها زیر عنوانی جدا وصف می‌کنند. هوشیاری که بسته شود تصمیم در دست خود آن فرد نمی‌ماند. در آن هنگام کسی که تصویر را می‌خواند کسی است که کنارش هست.

شتاب واژه‌ای از ترس نیست، خبری از زمان است. کتواسیدوز در چند ساعت یا یکی دو روز سنگین می‌شود؛ تصویر بحرانی دیگر بسیار کندتر پیش می‌رود و خطی که این دو را جدا می‌کند موضوع نوشته‌ای دیگر است. دانستن زمان تصمیم را جلو می‌آورد و چشم‌های درون خانه را هم بخشی از فهرست می‌کند.

چرا در این فهرست هیچ مرز عددی نیست؟

چون آنچه شتاب را تعیین می‌کند رقم روی صفحه نیست، رفتار بدن است. یک اندازه‌گیری در دو نفر دو چیز جدا می‌گوید و راهنماها تشخیص را به آزمایشگاه می‌سپارند و نشان‌ها را جلو می‌گذارند. واحد اندازه‌گیری از کشوری تا کشوری عوض می‌شود؛ زبان نشان‌ها اما مشترک است.

تنها چیزی که همان روز باید دیده شود قند بالاست؟

نه. قند افتاده در حالی که بلعیدن ممکن نیست هم در همان صف است، چون چیزی که از راه دهان داده شود کار نمی‌کند. قند افتاده‌ای که با وجود درست شدن بازمی‌گردد هم به همان جا می‌افتد؛ برخی داروها بیش از انتظار در بدن می‌مانند و کار کلیه که به هم بخورد این مدت درازتر هم می‌شود. زخم پا از راهی دیگر پیش می‌رود؛ راهنماها سرخی‌ای را که تند پهن می‌شود در ردهٔ سنگین‌تر می‌گذارند. فشار در سینه یا تنگی نفس بی‌سبب هم نشانی است که در دیابت می‌تواند خاموش پیش برود.