نخوردن یک وعده قند خون را چگونه اثر می‌دهد؟

بدن خلأ میان دو وعده را خودش پر می‌کند. قند خون که پس نشستن آغاز کند پانکراس گلوکاگون بیرون می‌دهد و این هورمون خبر را به کبد می‌برد. کبد گلیکوژن انبارش را می‌شکند و گلوکزی را که بیرون می‌آید به خون می‌دهد. گرسنگی که دراز شود راه دومی به مدار می‌آید و کبد از مواد خام دیگری که در دست دارد ساختن گلوکز تازه را می‌آغازد. اندام اصلی‌ای که در سراسر روز نخست قند خون را سرپا نگه می‌دارد کبد است.

برای همین کسی که وعده‌ای را نمی‌خورد شاید منظره‌ای را که چشم می‌داشت بر صفحهٔ اندازه نبیند. اندازه گاه سر جای خود می‌ماند و گاه رو به بالا می‌لغزد. انسولینی که بیرون دادن کبد را تراز کند به اندازهٔ بس در مدار نباشد فاصلهٔ میان این دو بزرگ می‌شود. در نوع دو این تعادل از پیش سست است.

پژوهش‌هایی هستند که نشان می‌دهند اثر می‌تواند به وعده‌های پس از آن هم برده شود. در آزمونی کوچک با بزرگسالان دیابت نوع دو همان افراد دو روز جدا را زیستند: در یکی وعدهٔ بامداد بود و در دیگری نبود. در روزی که آن وعده تهی گذشت هم بالا رفتن پس از ظهر و هم پس از شام بالاتر درآمد. پاسخ انسولین دیر شد. هورمون رودهٔ جی‌ال‌پی-۱ کمتر بیرون آمد. در آزمون رد آن خلأ تا سفرهٔ شامگاه کشید.

خلأ تنها هورمون‌ها را عوض نمی‌کند. رفتار هم عوض می‌شود. پس از گرسنگی دراز چیز بیشتری به بشقاب می‌رود و خوراک تندتر تمام می‌شود. اینکه بشقابی که تند خورده می‌شود چرا منحنی را تیزتر می‌کند را نوشته‌ای جدا برمی‌دارد. تفاوت اینجا این است که همان اثر در یک روز بر دو وعده با هم می‌نشیند.

تصویر را درمان فرد تعیین می‌کند. برای کسی که انسولین وعده به کار می‌برد وعده و دوز به هم بسته کار می‌کنند؛ انسولین در مدار است اما کربوهیدرات نمی‌آید. در چنین روزی احتمال لغزیدن اندازه به پایین بالا می‌رود. حالی همانند در برخی گروه‌های قرص که پانکراس را برمی‌انگیزند هم بیرون می‌آید. در کسی که تنها با خوراک یا با داروهایی که این اثر را ندارند دنبال می‌شود سیر بسیار آرام‌تر است.

نخوردن یک وعده بیشتر وقت‌ها برنامه‌ریخته نیست. اتوبوسی که دیر می‌کند، نشستی که دراز می‌شود، فاصلهٔ ظهری که بر میز کار تمام می‌شود؛ روز بی‌وعده پیش می‌رود. چیز کوچکی که در یخچال آماده انتظار می‌کشد با معده‌ای که تا ظهر خالی می‌ماند دو تصویر بسیار جدا از هم می‌سازند. در کسی که بشقاب را برای کسی دیگر آماده می‌کند اما ناروشنی زودتر می‌آغازد: هنگام گذاشتن بشقاب دانسته نیست که چه اندازه از خوراک تمام می‌شود. دگرگونی‌ای در نظم وعده که به ذهن بیاید از پزشکتان بپرسید.