Wat is neuropathie?

Een zenuw is geen kabel maar levend weefsel. Een zenuw heeft een eigen net van haarvaten, en dat net voedt de vezels. Glucose die lang hoog verloopt vernauwt die fijne vaten. Tegelijk verstoort ze de chemie binnen in de zenuwcel. Restproducten hopen zich op. De schede om de vezel wordt dunner. De geleiding vertraagt. De beurt is aan de langste vezels, want hun voeding is het kwetsbaarst. De plek die het verst van de romp ligt zijn de voeten.

De verspreiding is niet willekeurig. Het beeld begint bij de tenen en loopt aan beide kanten tegelijk. In de loop van jaren klimt het eerst naar de enkel en daarna naar de kuit. De handen komen veel later aan de beurt. Die ordening heet aantasting naar lengte: de langste vezel het eerst, de kortste het laatst. Beide voeten zijn tegelijk en op dezelfde hoogte aangedaan. Dat teken scheidt dit beeld van andere zenuwproblemen. Dit is de vaakst voorkomende vorm van diabetische neuropathie.

Dezelfde schade heeft twee gezichten, en die zien er heel verschillend uit. Bij de een staat de pijn voorop. Branden, steken, een gevoel als een elektrische schok. Die neemt ’s nachts in bed toe, en zelfs het gewicht van de deken stoort. Bij de ander wordt er niets gevoeld, en dat stille gezicht is niet het lichtere. Het afstompen van het gevoel schuift jarenlang op zonder zich te melden; wat dat aan de voet kost behandelt het artikel over de voeten. Het teken van het stille gezicht is geen klacht maar een gemis. Het evenwicht dat wegvalt in een donkere gang. De behoefte om met het oog te bevestigen waar de voet staat.

De autonome tak is een eigen hoofdstuk en raakt het onwillekeurige werk van het lichaam. Worden de spieren die de maag legen trager, dan schuift het eten later op. Uren na het ontbijt blijft er een vol gevoel in de maag. Wanneer het eten het bloed bereikt wordt onvoorspelbaar. Sta je snel op uit bed en vertraagt de reflex die de bloeddruk regelt, dan draait het hoofd. Het wordt zwart voor de ogen. Bij traplopen neemt de natuurlijke soepelheid van de hartslag af. Stompen de zweetzenuwen af, dan droogt de huid van de voet uit. Ze barst.

Binnen diezelfde tak zit ook een waarschuwende taak: de eerste signalen van een lage suiker komen uit deze zenuwen. Stompen die af, dan worden de signalen zwakker. Een daling wordt dan vaak alleen nog met een meting opgemerkt. Dat heet het verlies van de waarneming van hypoglykemie. Diezelfde weg draagt ook het bericht van pijn uit het hart. Verzwakt dat bericht, dan komt er iets anders dan pijn op de borst. Een ongewone vermoeidheid, kortademigheid of misselijkheid. Waarom er aan de kant van het hart niet op een klacht gewacht wordt legt het artikel over het hart uit.

Omdat neuropathie stil opschuift wordt er bij het onderzoek naar gezocht zonder op klachten te wachten. Waar en waarmee er aan de voet gekeken wordt legt het artikel over het voetonderzoek uit. De ondergrond is gedeeld: glucose die vele jaren hoog verloopt. Roken, hoge bloeddruk, bloedvetten en alcohol belasten datzelfde vaatbed daarnaast. Slijtage komt niet op één dag en gaat op één dag ook niet terug. De grond niet meer lezen zoals vroeger tijdens het lopen. Een zool die bij de eerste stap in de ochtend vreemd aanvoelt. Dat is de tegenhanger in het dagelijks leven.