آیا شروع انسولین شکست است؟

پیشنهاد انسولین مانند نتیجهٔ یک آزمون به گوش می‌آید و فرد در آن لحظه گذشتهٔ خود را می‌کاود: پیاده‌روی‌هایی که از دست رفتند، سفره‌هایی که سنگین شدند، پیگیری‌هایی که گاه دیر شدند. پژوهشگران سی سال است این واکنش را می‌شناسند و نامش را مقاومت روانی در برابر انسولین گذاشته‌اند. نامش مقاومت باشد هم با لجاجت کاری ندارد. مسئلهٔ اصلی باورهایی است که فرد سال‌ها دربارهٔ انسولین با خود برده.

آنچه در برابر این باورها می‌ایستد در یک جمله جا می‌شود: لازم شدن انسولین از بیرون نه به کوشش فرد، که به توان ساختی مربوط است که در گذر سال‌ها کم شده. نوشته‌ای جدا هست که می‌گوید توان چرا تنگ می‌شود و درمان چرا با زمان عوض می‌شود. در دیابت نوع یک اما تصویر از آغاز جداست؛ آنجا انسولین از روز نخست حیاتی است.

اندیشه‌هایی که تأخیر می‌اندازند در چند عنوان جمع می‌شوند و پشت همه‌شان بدفهمی همانندی ایستاده است.

• «سوزن خیلی درد می‌کند.» فاصلهٔ میان درد چشم‌داشته و درد زیسته پرتکرارترین یافتهٔ پژوهش‌های این زمینه است. سر قلم‌ها بسیار نازک‌اند و بخشی که به پوست می‌رود کوتاه است.
• «پس حال بدتر شده.» انسولین نشانهٔ بدتر شدن نیست. اینکه بیماری در کدام مرحله است از روی داروی به‌کاررفته به عقب خوانده نمی‌شود.
• «دیگر بازگشتی نیست.» در برخی افراد انسولین تنها یک دوره می‌کشد. شنیدن اینکه این همیشه تا پایان عمر نیست، در پژوهشی به بیش از سه‌چهارم شرکت‌کنندگان خوش آمده.
• «همه می‌فهمند.» نگرانی دیده شدن زیاد بر زبان می‌آید؛ مهمان که باشد این حس بزرگ‌تر هم می‌شود. حال آنکه کار با سازوکاری کوچک و در زمانی بسیار کوتاه تمام می‌شود.

بهای این دودلی انتظاری خاموش می‌شود. در مروری گزارش شد که در سه تا پنج سالِ پیش از گذشتن به انسولین بیش از نیمی از افراد بالای هدف مانده‌اند. تصمیم بیشتر وقت‌ها حتی به تعویق انداختنی آگاهانه نیست؛ موضوع در هر پیگیری به پیگیری بعدی می‌ماند و سال‌ها خودبه‌خود پیش می‌روند.

اینکه چه چیز به‌راستی یاری کرده را پژوهش‌ها اندازه گرفته‌اند. در پژوهشی کارآمدترین رویکرد باز کردن روند از آغاز تا پایان بوده؛ درست پس از آن آسودگی از رسیدن به تیم هنگامی که چیزی به ذهن می‌آید می‌آید. کم‌کارآمدترین راه اما پافشاری است. کوشش تکرارشده برای قانع کردن به بیش از نیمی از شرکت‌کنندگان دست نزده.

راهنماهای بین‌المللی در این نقطه هشداری به‌گونه‌ای نامعمول آشکار با خود دارند. به پزشکان می‌گویند انسولین را نه مانند تهدید و نه مانند نشانهٔ شکستی شخصی باز کنند. زیرا این یک نمره نیست. زمان و شکلش از فردی به فرد دیگر جابه‌جا می‌شود و جای گفتن آن هم درون همان گفت‌وگوی کوتاه هنگام پیگیری است.