گونه‌های انسولین کدام‌اند؟

شکلی که انسولین‌ها را جدا می‌کند با سه اندازه وصف می‌شود: اینکه اثر چه اندازه تند می‌آغازد، اینکه نیرومندترین لحظه‌اش چه اندازه آشکار است و اینکه روی هم بر چه زمان پهناوری پخش می‌شود. سه که گرد هم بیایند منحنی‌ای بیرون می‌آید. منحنی دو خانوادهٔ جدا بسیار دور از هم می‌افتند؛ جدایی هم از همین‌جا می‌زاید.

سرچشمهٔ تفاوت خود مولکول است. انسولین در شیشه تنها نمی‌ایستد، گرد روی در دسته‌های شش‌تایی جمع می‌شود. پس از گذشتن به زیر پوست، برای اینکه بتواند به خون درآمیزد باید این دسته نخست به مولکول‌های تک‌تک جدا شود. جدا شدن هرچه تندتر باشد اثر همان‌قدر زودتر می‌آغازد. در آنالوگ‌های تنداثر چند سنگ‌بنای مولکول جداست، برای همین دسته شل‌تر می‌ایستد و تند پخش می‌شود.

در انسولین‌های درازاثر هدف وارونهٔ این است. بخشی در شیشه شفاف می‌ایستد اما به زیر پوست که برود رسوبی نازک به جا می‌گذارد و از همان‌جا اندک‌اندک حل می‌شود. بخشی هم به پروتئین بَرَندهٔ خون می‌چسبد و در گردش درنگ می‌کند. در انسولین میان‌اثر پروتئینی به نام پروتامین همان کار کند کردن را می‌کند. در پایان منحنی‌ای درازا و کوتاه با نوکی صاف‌شده بیرون می‌آید.

کنار هم گذاشتن خانواده‌ها تصویر را روشن می‌کند.

پنج خانوادهٔ درون جدول شکل‌هایی را دربر می‌گیرند که به زیر پوست داده می‌شوند. شکل پودری که به ریه کشیده می‌شود با همان اندازه‌ها خوانده نمی‌شود؛ راهش نه از پوست، از ریه می‌گذرد.

نقش‌های درون جدول در دو عنوان جمع می‌شوند: انسولین پایه و انسولین وعده. پرسش اصلی این است: چرا این دو نقش با یک منحنی تنها پاسخ نمی‌گیرند؟ ترشح خود بدن هم دو لایه است. پس‌زمینه‌ای کوتاه همهٔ روز می‌کشد و در خواب هم بریده نمی‌شود؛ پس از خوردن اما موجی می‌آید که تند بالا می‌رود و پایین می‌آید. انسولین‌هایی با سرعت‌های جدا برای این هستند که بتوانند این دو لایه را جدا از هم تقلید کنند.

نام خانواده با این همه دسته‌ای درشت است. برخی از آنالوگ‌های درازاثر خطی کمابیش صاف می‌گیرند، برخی بر ناحیه‌ای چنان پهن پخش می‌شوند که یک روز را راحت پشت سر می‌گذارند. میان تنداثرها هم تفاوت‌های کوچک سرعت هست. دو فرآورده که در یک سطر نوشته می‌شوند بر هم منطبق نمی‌شوند.

ظاهر هم سرنخی درشت می‌دهد. مایع درون قلم یا شیشه در انسولین‌های میان‌اثر و در بیشتر آمیخته‌ها کدر است؛ در بیشتر تنداثرها و درازاثرها شفاف. با این همه یک فرآورده در همه یک منحنی نمی‌کشد. سرعت جذب از فردی به فرد دیگر آشکارا جابه‌جا می‌شود و این تفاوت بیش از همه در انسولین انسانی به چشم می‌آید.