افت قند در شب چگونه فهمیده می‌شود؟

شب درازترین فاصلهٔ ناشتای روز است و در این فاصله کسی اندازه نمی‌گیرد. انسولین یا دارویی که ترشح انسولین را زیاد می‌کند اثر خود را ادامه دهد و بار تازه‌ای از کاربوهیدرات نرسد، قند خون می‌تواند ساعت‌ها خاموش به پایین بخزد. اگر بیدار بودید بدن این را به یک زنگ بدل می‌کرد. در خواب آن زنگ ضعیف می‌شود.

واکنش بیدار شدن در آزمایشگاه خواب مستقیم اندازه گرفته شد. قند خون با مهار پایین آورده شد. بیشتر داوطلبان سالم بیدار شدند. از شرکت‌کنندگان نوع ۱ تنها یکی بیدار شد. در کاری جدا که با نوع ۲ پیش رفت هم، شمار بیدار شدن در شبی که شکر پایین آورده شد از شب معمولی همان افراد کمتر درآمد. بیش از نیمی از افت‌هایی که سنگین پیش می‌روند به شب می‌افتند.

آنچه می‌ماند نشان‌هایی است که هنگام بیدار شدن در صبح حس می‌شوند. آن‌ها ثبت شب را نگه نمی‌دارند اما سمت را نشان می‌دهند. بخشی از این نشان‌ها نه از صبح خود خفته، بلکه از شنیده‌های کسی می‌آید که آن شب بیدار بوده. اینکه در کسی که خوابیده افت چگونه فهمیده می‌شود را عنوانی دیگر برمی‌دارد.

سبب دیده نشدن شب ساده است: اندازه‌گیری از نوک انگشت در خواب تکرار نمی‌شود. سامانه‌های پایش پیوستهٔ گلوکوز این خلأ را پر می‌کنند، چون بی‌آنکه از فرد چیزی بخواهند ثبت را در طول شب ادامه می‌دهند. این سامانه‌ها که فراگیر شدند روشن شد افت‌های شبانه بیش از آنچه پنداشته می‌شد رخ می‌دهند و از افت‌های روز درازترند. برای کسی که سامانهٔ پایش ندارد نشان‌های صبح می‌ماند. اندازه گرفتن در میانهٔ شب راهی جداست که تیم دیابت می‌تواند پیش بکشد.

نشان‌هایی که به صبح می‌رسند یکایک که دیده شوند معمولی به نظر می‌رسند. خستگی و درد و خوابی بد از سبب‌های بسیار دیگری هم می‌آیند. آنچه جدا می‌کند تکرار است: بازگشتن منظم همان نشان‌ها پس از شب‌هایی معین. نوشتن اینکه پس از کدام شب‌ها می‌آیند کار را آسان می‌کند: ساعت شام، تحرک آن روز، آخرین اندازه‌گیری پیش از خواب. به اشتراک گذاشتن این الگو با تیم دیابت، عملی‌ترین راه دیدنی کردن شب است.

پرسشی باز می‌ماند. پس از دیدن نشان چه؟ افت شب جور دیگری از افت روز پیش نمی‌رود و راهی که پس از فهمیدن گرفته می‌شود در نوشتهٔ «قند که افتاد چه باید کرد؟» ایستاده. ویژگی خود شب این است: به کسی که نمی‌شود بیدارش کرد، چیزی که از راه دهان داده شود کار نمی‌کند. در آن ساعت کسی که تصویر را می‌خواند خفته نیست، کسی است که کنارش هست. به همین دلیل دانستن گلوکاگون برای کسی که در همان خانه می‌خوابد به اندازهٔ شناختن نشان‌های صبح مهم است. آنچه کنارتان در طول شب دیده هم بخشی از ثبت است و اینکه چه عوض شود را تیمی تصمیم می‌گیرد که ثبت را می‌بیند.